Τους τελευταίους μήνες παγκόσμια βιώνουμε πρωτόγνωρες για όλους συνθήκες και καταιγιστικές αλλαγές, οι Social Waste μας κάνουν δώρο ένα ακόμη δίσκο. Το όνομα αυτού «Σύνορα». Δέκα ολοκαίνουργια κομμάτια μας συντροφεύουν και μας προβληματίζουν όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα.
《Πάντα μισούσα τα σύνορα έτσι και αλλιώς είναι εφήμερα μαζί με αυτούς που τα ορίζουν ανθρώπους χωρίσουν τα έντερα μου γυρίζουν…》
Έχοντας σχηματιστεί το 1999, το 2000 κυκλοφόρησαν το πρώτο ομώνυμο δίσκο τους, και ακολούθησαν το 2002 το «Ήταν ταξίδι», επιστρέφουν το 2013 με το δίσκο «Στην γιορτή της ουτοπιας»,το 2015 μας προσφέρουν «με μια πειρατική γαλερα»ενω το 2017 μας απαγγέλλουν το «Χιπ-χοπ της Μεσογείου».
《Να και και η ταχυπαλμία πριν από την συναυλία ένα δύο ένα δύο η φωνή στο ηχείο και στο παλκο η μπάντα τότε,τώρα για πάντα…》
Όπως και στους προηγούμενους δίσκους έτσι και στα «Σύνορα» οι Social Waste παντρεύουν παραδοσιακά όργανα, γκάιντα, φλάουτο,λύρα και κλαρίνο με beats τυλίγοντας τους στίχους σε ήχους της Μεσογείου.
Όταν ακούσει για πρώτη φορά κάποιος κομμάτια τους θα γνωρίσει ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες, αφού συχνά έχουν κάνει αναφορές στον Εντουάρντο Γκαλεάνο, το Χρόνη Μίσσιο και στον Subcomandate Marco των Ζαπατίστας δίνοντας αφορμή στους ακροατές τους να ψάξουν για αυτούς και να μάθουν για το έργο τους.
《Για αυτό αν ακούσεις πως μας παίζουνε στα Μέγαρα τότε να ξέρεις ότι πέθανα και άμα μας κάνουν τουριστικό χιτάκι θέλω να βγάλεις και να σκίσεις το μπλουζάκι…》.
Μας μιλάνε για την ανάγκη της κατάργησης των γεωγραφικών συνόρων, αλλά και τους περιορισμούς που βάζουν οι άνθρωποι κάτι που όπως φαίνεται αρχίζει και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο. Πάντα ενωτικοί, μας ταξιδεύουν στη μακρινή Λατινική Αμερική και μας συστήνουν με άλλες κουλτούρες, όσο διαφορετικές άλλο τόσο όμοιες μεταξύ τους.
Το κομμάτι «Τα παιδιά με τα φαρδιά παντελόνια» παραπέμπει στους αθεράπευτα ρομαντικούς και ονειροπόλους ακροατές της χιπ/χοπ που ζουν μέσα σε αυτήν τη κουλτούρα. Περήφανα πλέον εν έτη 2020 τα παιδιά με τα φαρδιά παντελόνια πάλεψαν αντιμέτωποι με την ίδια τους την ζωή και κατάφεραν να τα βγάλουν εις πέρας…
《Τώρα στα live μας έρχονται τρείς γενιές και μας ακούν τα παιδιά στις γειτονιές οι στίχοι μας είναι αγκάθι στα όνειρα τους και το χιπ χοπ μας κάνει pit στα φεστιβάλ τους…》
Διαχωρίζοντας την θέση τους μέσα από το κομμάτι τους «Λένε» από αυτούς που χρησιμοποιούν τη ραπ μουσική για να επιδείξουν τη ζωή με ακριβά αμάξια, πολυτέλεια και στολίδια, τρόπος ζωής άπιαστος για τη πλειοψηφία και πλασμένος από το Αμερικανικό Όνειρο, που έχει ήδη ξεθωριάσει, χαρακτηρίζοντας τους ως άτομα, που σκέφτονται πανομοιότυπα σύμφωνα με τα κυρίαρχα πρότυπα.
《Λένε πως ήμαστε μόδα,skills πως δεν έχουμε λένε 20 χρόνια και ακόμα λένε,αστούς να λένε,να λένε,να λένε….》
«Οι πόλεις» τους μας μιλάνε για πολυπόθητα λιμάνια, αρχαίους πολιτισμούς και ιστορία και απεικονίζουν τις πόλεις κατακλύζονται από ανθρώπινα και ζεστά συναισθήματα, αρώματα και πολυπολιτισμικότητα και δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Το κομμάτι «Corto» αναφορά στο Corto Maltese, το περιπετειώδη ναύτη από τη Βαλέτα της Μάλτας. Γιος ενός τσιγγάνου από την Σεβίλλη που χαρακτηριζόταν ως -ένας απατεώνας με καρδιά χρυσή-.
Δεξί μου χέρι και πιλότο έχω το φίλο μου τον Corto,συνταξιδιώτη και παρέα στα δύσκολα και στα ωραία.
Οι social waste δεν έχουν πάψει στιγμή να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο, και συνεχίζουν να ψάχνουν ουτοπίες και αφήνουν για όλους εμάς ένα μικρό παραθυράκι όπου μπαίνουν έστω και ελάχιστες ακτίνες ηλίου μέσα σε ένα σκοτεινό σκηνικό…
.…έχουμε χάσει χρόνια απ’τον ύπνο μας κεντήσαμε τη μοίρα στο στίχο μας… πες τους πως δεν τους θέλουμε δίπλα μας . Οι μέρες τους έχουν τελειώσει, τώρα ξεκινάει η νύχτα μας
Αυτές τις μέρες, όλα μας φαίνονται σαν αποκόμματα φαντασίας. Κολλάζ, σε ένα άλλο φάσμα πραγματικότητας. Όλα αλλάζουν και ο ρεαλισμός -ευτυχώς- μας χτυπάει το κουδούνι με τον Ραμμένο Άσσο και τη νέα του κυκλοφορία «Νόσος του Ρεαλισμού.» «Κατηγορούμενος» εκείνος και οι λοιποί «ασθενείς» , σε ένα φρέσκο βιντεοκλίπ, που ανοίγει την αυλαία του δίσκου και βάζει τον ίδιο, στο κέντρο της σκηνής. «Δεν πιάνω mic για τη φάση, δεν είμαι ο τύπος που γράφει μονάχα αν έχει κατεβάσει καφάσι. Παίζω τα ρέστα μου ξέροντας πριν να κατέβω πως έχω ήδη χάσει. Εξάλλου, ποιος θέλει ν’αλλάξει; Ποιος θέλει στ’αλήθεια να ψάξει; Δώσ’του βιβλίο στ’αριστερό, στο δεξί πέτρα να δεις τι απ’τα δύο θα πετάξει» . Πετώντας μας ένα βιβλίο στίχους, ο Ραμμένος, φέτος μας προσφέρει ένα πιάτο ωμή αλήθεια και εκφράζει το ρεαλισμό του μέσα απ το πιο ρομαντικό μέσο, τη μουσική.
Τα νυχτολούλουδα που δεν είδανε φως Δρόμοι γεμάτοι κάμερες, κόσμος τυφλός Τράβα να βρεις αυτόν που σου’πε ο κόσμος είναι κακός και να του πεις ότι ο κόσμος είναι αυτός
Ανένταχτος, επιθετικά και με φόρα, εκδηλώνει τις σκέψεις του για τη κοινωνία, τις καταστάσεις, τη ροή των πραγμάτων και καταθέτει τη δική του οπτική πάνω σε όσα διαδραματίζονται. Τον Ραμμένο Άσσο τον γνωρίσαμε έτσι, ούτως ή άλλως, από την αρχή του. Τίποτα δεν τον αποσπά απ’την ρεαλιστική περιγραφή της πραγματικότητας και για ακόμη μια φορά, κατάφερε να καταλάβει τα ακουστικά μας.
Κι είμαι μόνος αν νιώθω, γάμα τον όχλο, ξέρω πού πάω κι ας με χάνω Είμαι αφοσίωση, αγάπη και πίστη, ξέρω τι πάω να κάνω Έδωσα τα πάντα στην κόλλα μου, απ’το ’14 αυτό είναι το πλάνο κι ας ήρθα με κλάμα ένα βράδυ Σαββάτου, θα πάω με χαμόγελο πάνω
Σε αυτόν το δίσκο βλέπουμε και κάποιες συνεργασίες. ‘Οπως με τον Ζωγράφο, στο κομμάτι «Στο ίδιο σκοτάδι» με τον Ταφ Λάθος στο κομμάτι «Μπύρες για το σπίτι» ,στις παραγωγές από Sumo Beats, Wise και με συμμετοχή στα scratches από Sativa και Dj Micro, ανάμεσα σε 10 κομμάτια μαζί με τον Ραμμένο Άσσο.
Τα μπλουζ μέσα στο σπίτι μου στην εποχή που θέλω, να γράφουμε για πάρτη μας σαν την πρώτη φορά που κοιτάγαμε την πόλη και λέγαμε «Απόψε φεύγω» μα γυρνούσαμε στο χθες μας τελικά Τα μπλουζ μέσα στο σπίτι μας σε μια εποχή μπουρδέλο, να γράφουμε για πάρτη μας σαν την πρώτη φορά που κοιτάζαμε την πόλη και λέγαμε «Απόψε φεύγω» μα η αλήθεια μες στο ψέμα της να μας κρατά
«Στα εξηγώ ωραία; » ρωτά και σίγουρα ο Ραμμένος Άσσος είναι ένας απ’ αυτούς που τα εξηγούν- με τρόπο τέτοιο -που μας αγγίζουνε βαθιά και σίγουρα αυτό είναι το ωραίο… Δε χρυσώνει χάπια, δεν λέει πολλά, όμως όσα μας έχει πει έως τώρα, είναι σημαντικά και μας καθρεφτίζουν βιωματικά σε αρκετά σημεία. Βάζει φρένο σε υποκριτικές ραπ ιστορίες και διηγείται τη ζωή του, μέσα από τη ραπ μουσική – και ίσως αυτή να είναι και μια μεγάλη διαφορά – δίνοντας γκάζι μέχρι τέρμα και μιλώντας με προτροπές σε β’ενικό, πώς να μη ταυτιστούμε;! Άλλωστε το χρωστάει και στον εαυτό του να ζήσει… Όπως ο καθένας μας.
Δεν έχω θέση εδώ, το μέλλον είναι θολό ή έχω πρόβλημα εγώ Ποτέ μου δεν επέλεξα να γεννηθώ μα μου το χρωστάω να ζήσω
«Μου’πες «Δε γίνεται» σου’πα «Θα γίνει, θα το κάνω εγώ, θα’σαι δω, θα το δεις» Κι εσύ με κοίταξες με περιφρόνηση κι είπες «Έχεις κάτι αλλο να πεις;» Τότε το βούλωσα εγώ, τώρα κοίτα τριγύρω σου, δεν ακουμπάει κανείς » . Στοιχηματίζαμε πως μας τα έχει πεί όλα, μα χάσαμε, αφού έχει ακόμα να μας πει πολλά, να σερβίρει ακόμα περισσότερα τέτοια πιάτα και να πετάξει ακόμα πιο πολλά τέτοια βιβλία. Κι αν κάτι μας κάνει να ταυτιστούμε με τους στίχους του Ραμμένου Άσσου είναι η Αλήθεια. Και ότι «ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και ξυπνάνε γι’αυτό, αναπνέουν γι’αυτό και μ’αυτό θα πεθάνουνε» .
…Είμαι η φωνή που από παλιά, σου έλεγε » Έχεις φτερά » Μα εσύ ακόμα φοβάσαι να πετάξεις Και είναι λάθος…
Τελευταία φορά σε δίσκο, τον συναντήσαμε το 2016 με το «Αλκοόλ , Εμμονές , Δαίμονες». Χρειάστηκε καιρός να τον ανακαλύψουμε, να τον ακούσουμε, να τον χωνέψουμε. Μας κέρδισε, μας έδειξε οπτικές και μας καθήλωσε σε μια άλλη πραγματικότητα. Δύο ακόμη κομμάτια από παλαιότερα ακολούθησαν, το «Μαζί μου»,το «Μεταμόρφωση» ,καθώς και πριν δύο μήνες το «Μπαστάρδι» και πλέον ο Μόνιμος Κάτοικος , έρχεται να μας «εμβολιάσει» μουσικά, με το νέο του δίσκο «Γάλα». Σε μια περίοδο που κοινωνικά βρισκόμαστε σε μια νέα κρίση και μουσικά σε μια παραπλανητική αποθέωση της ραπ μουσικής , «σκάει » με φόρα και σε συνέχεια του «Φοβάσαι να πετάξεις» που πρωτοακούσαμε το 2014 στο «Hansel & Gretel», φέτος μας γράφει πως «Ακόμα φοβάσαι να πετάξεις» . Ένα κομμάτι που μας θυμίζει και μας συνδέει άμεσα με το παρελθόν. Μας γυρνάει πίσω, καθώς -ταυτόχρονα -μας προχωράει στο μετά, στο τώρα. Συνεχίζει να μας ξεναγεί στο πολυδιάστατο δικό του κόσμο, «αλλάζοντας γαλαξίες με ταχύτητα φωτός». Κάνοντας αρκετές αναφορές από το τότε, δίνοντας ταυτότητα μέσα στους στίχους που μας αγγίζουν ακόμη μια φορά και μας ταξιδεύουν σε δικές μας αναμνήσεις και βιώματα. Άλλωστε ποιος δεν έχει δει τον εαυτό του σε στίχους; Κι αν ένα χαρακτηριστικό μας ταυτίζει στα λεγόμενα του Μόνιμου Κάτοικου , είναι σίγουρα, η συναισθηματική αμεσότητα. «Δύσκολη είναι η αλήθεια όμως» «Πως να στο πω; Πως να στο φέρω; Δε ξέρω πολλά αλλά αυτό το ξέρω. Βρίσκω χαρά στο να προσφέρω. Πίσω τίποτα δε θέλω . Βρίσκω το νόημα σε φράσεις . Σε αμήχανα κοιτάγματα. Σε λεωφορείων στάσεις. Είμαι εκεί που δε κοιτάζεις. Είμαι η φωνή που από παλιά σου έλεγε » Έχεις φτερά «. Μα εσύ ακόμα φοβάσαι να πετάξεις. Και είναι λάθος…»
Τα μάτια δε λένε την αλήθεια Παντα ,πάντως , κοίτα εγώ είμαι καλά ,συνήλθα . Πάρε μια ανάσα. Ξεκουράσου
«Μπήκαν αρουραίοι, όσο οι νοικοκυραίοι ήτανε έξω. Κοινωνία που πεινάει μας εκκρίνει σ’αφήνει στην άκρη, σε φτύνει …» Ακόμη, δεν ξεχνά να μας υπενθυμίζει κοινωνικά τη θέση που βρισκόμαστε, αυτά που ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά -και αν μη τι άλλο-ζούμε . Ανοιχτά ενταγμένος και υποστηρικτικός σε αντιφασιστικές και αλληλέγγυες κινήσεις, όπως άλλωστε τον γνωρίσαμε απ’ τα λεγόμενά του κι όχι μόνο, βιωματικά μέσα από τα κομμάτια του, περιγράφει τις καταστάσεις κοινωνικά και με τη δική του οπτική δίνει τις εικόνες σε ότι αφορά τη κάθε φάση που περνά κι ο ίδιος ,αλλά και όλοι μας.
Ζούμε σε κοινωνία που κοχλάζει . Μας νοιάζει τι θα πούν οι άλλοι Εχθροί τα αφεντικά και οι ρουφιάνοι Τα αστικά στη πιάτσα όπως σπόροι παιδιά αντιδραστικά Βρήκα το πεδίο του θανάτου -Αθήνα το όνομα του 8ωροι δεσμότες εσώκλειστοι Στην αναμονή του Σαββάτου
Πάντοτε, ανατρεπτικός με τον ήχο, στο νέο του δίσκο, η μουσική δίνει διαφορετικό παλμό και μας εισάγει σε νέα ακούσματα, ίσως κάποιοι θα έλεγαν και στη «νέα γενιά » του ραπ, μα σίγουρα όχι με την έννοια ή την υπόνοια της τραπ όπως είναι ή όπως την έχουνε παρουσιάσει. Σε συμμετοχή και στα beats αυτής της νέας κυκλοφορίας έχουμε τον K ZED , και την υλοποίηση όλης της προσπάθειας συνεργατικά με τον Μόνιμο Kάτοικο. Επίσης, έρχεται και με βίντεο κλίπ στο κομμάτι «Caucasus»,και μας παρουσιάζει, εκτός από το νέο ήχο και νέες εικόνες όπου μας βάζουν στο κλίμα αυτού του δίσκου που μπορούμε να βρούμε και στο Spotify και στο Υoutube .
Αυτός είναι ο Μόνιμος Κάτοικος, δημιουργικός, ανατρεπτικός, ανένταχτος, φρέσκος και πέρα για πέρα αληθινός στα κομμάτια του. Υπενθυμίζει,τονίζει και προχωράει με μεγάλα βήματα από το παρελθόν στο μέλλον και συνεχίζει να μας χαρίζει την σκέψη του με μουσική. Είναι ο Νίκος , απ’ τη γειτονία ,απ’ τους δρόμους, απ’ τις καταλήψεις απ’ τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στην υγειά του, στην υγειά σε όλους!
Μετράμε περίπου ενάμιση μήνα από την δεύτερη προσωπική κυκλοφορία του Τζαμάλ με τίτλο «Η κούπα του Ιούδα».
«Παλέψαμε με της μιζέριας την αρκούδα_μα δεν ήπιαμε ποτέ από την κούπα του Ιούδα»
Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν τον Τζαμάλ τον γνωρίσαμε το 1999 μέσα από το πρωτοπόρο crew από Θεσσαλονίκη τα Βόρεια Αστέρια ή αλλιώς Βορ.ας. Αυτός και η παρέα του έγραφαν κάποιες από τις πιο γνήσιες και βρώμικες ρίμες στην Ελλάδα και ασχολούνταν ενεργά και με το Graffiti. Από το 2010 αποφάσισαν να χαράξουν διαφορετικούς δρόμους και να δουλεύει ο καθένας μόνος του. Πέντε χρόνια μετά ο Τζαμάλ κυκλοφορεί την πρώτη του προσωπική δουλειά με τίτλο «Φαβέλα» η οποία και είχε τεράστια απήχηση στο κοινό. Οι ακροατές ταυτίστηκαν με τους στίχους της Φαβέλας, έγιναν ένα μαζί τους, αφού ο Τζαμάλ κατάφερε με πλήρη ρεαλισμό και λυρισμό να αντικατοπτρίσει στα κομμάτια του τις δυσκολίες που ο ίδιος είχε έρθει αντιμέτωπος, τη σκληρότητα της ρουτίνας και καθημερινότητας, τις γλυκόπικρες αναμνήσεις του από τα χρόνια της αλήτικης εφηβείας του και τα όνειρα του να ταξιδέψει μακριά σε προορισμούς όπως η πολύπαθη και αγαπημένη Αργεντινή. Αρκετές συναυλίες πραγματοποίησε σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, και συμμετείχε ενεργά στην underground Hip Hop σκηνή της Ελλάδας παίρνοντας μέρος σε πολλά festival.
Εδώ τα όνειρα κοστίζουν και δες μάς περισσεύουν μα τελικά μου φαίνεται αυτά μας διαλέγουν το τελευταίο που είδα ήταν την Παρασκευή όταν με πήρε ο ύπνος με την Φραγκοσυριανη, είδα ότι γνώρισα τον Μάρκο και άραζα στην παρέα εγώ μιλούσα για Σαλούγκα και αυτός για τον Περαία.
Κάνοντας συχνά αναφορές στα κομμάτια του στη Θεσσαλονίκη, το Μάρκο Βαμβακάρη, τις εμπειρίες του τα χρόνια του γηπέδου και του χουλιγκανισμού, και την αδυναμία του για τον Παύλο Σιδηρόπουλο καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για ένα ανήσυχο πνεύμα με έντονη κριτική σκέψη, ανάγκη για ελεύθερη έκφραση, πολλές ευαισθησίες και έχοντας δύσκολα βιώματα που θα τον συντροφεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του. Ακούγοντας για πέντε συνεχόμενα χρόνια τη Φαβέλα και μαθαίνοντας την στίχο προς στίχο απέξω ανυπομονούσαμε για την επόμενη δουλειά του όπου θα μας μετέφερε ξανά ιστορίες του παρελθόντος, θα μας ταξίδευε στην Ανατολή και θα μας έδινε κουράγιο να επιβιώσουμε στις δύσκολες μας ημέρες ακούγοντας τον. Έτσι και έγινε! Ο Τζαμάλ κατάφερε να μας μοιράσει ρίμες από τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, άλλες από τις παράνομες δραστηριότητες όπου διέπραξε στο παρελθόν και από τις οποίες επιβίωσε και βγήκε ακόμα πιο έξυπνος, και άλλες από τις άπειρες ώρες μοναξιάς και απομόνωσης που πέρασε με μόνη συντροφιά τον εαυτό του. Πρώτο τραγούδι του δίσκου το «Μπαϊράμι» μια λέξη με προέλευση από τη γειτονική και αχανή Τουρκία και με ρίζες από την Περσία. Στα ελληνικά μεταφράζεται ως εθνική γιορτή ή αργία για θρησκευτικές γιορτές.
~ Η χειρότερη μορφή βίας είναι ψυχρή την λένε αποξένωση και ντύνεται στα γκρι. Ένα περιστέρι στο μπαλκόνι μου νεκρό. Μια βίβλος που δεν άνοιξα από το δημοτικό. Δυο στίχοι που σημείωσα σε ένα λογαριασμό. Ένα βρώμικο τραπέζι με χθεσινό φαγητό. ~
Συνοψίζοντας, ο Τζαμάλ σα γνήσιος ανατολίτης όπως δηλώνει ο ίδιος, κατόρθωσε για ακόμη μια φορά με ρομαντισμό να μας φέρει στο μυαλό τις έντονες μέρες της εφηβείας μας μαζί με ένα άρωμα νοσταλγίας, την ακραία μονοτονία που κυριαρχεί στην βαρετή καθημερινότητα μας και να μας υπενθυμίσει το πώς είναι να ζεις στο περιθώριο, τον στιγματισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό όπου αρκετοί από εμάς ενδεχομένως να έχουμε δεχτεί.
«Καμία φορά θέλω να βάλω φωτιά σε ότι γράφω ποιος νοιάστηκε για μένα και τι έχω να πω. Ένα ποτήρι αδιαφορίας εβίβα και άσπρο πάτο και όταν κλείσεις άσε με να κοιμηθώ. «
Ο Βαλκάνιος ράπερ μας, μας χάρισε ένα ακόμα κομμάτι με video clip, που περιγράφει την τέχνη της μοναξιάς, την ομορφιά της Μεσογείου και την ουτοπία των ονείρων του.
49 χρόνια πριν, 16 Ιουνίου του έτους 1971, στο Ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης θα γεννιόταν ένας από τους κορυφαίους ράπερς του είδους, ο ξεχωριστός Tupac Amaru Shakur. Ο Tupac, γιος της Afeni Shakur και του Billy Garland, ενεργά μέλη του κινήματος των Μαύρων Πανθήρων, κινήματος που αρχικός του στόχος ήταν η προστασία της Αφροαμερικανικής κοινότητας από την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, στα τέλη της δεκαετίας του 60, γεννήθηκε ένα μήνα μετά την άσκηση περισσότερων από 150 κατηγοριών εις βάρος της μητέρας του για συμμετοχή σε συνωμοσία εναντίον του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πραγματικό του όνομα ήταν Lesane Parish Crooks και αργότερα ονομάστηκε από τη μητέρα του Tupac Amaru II, προς τιμήν του Περουβιανού επαναστάτη του 18ου αιώνα που εκτελέστηκε όντας ο επικεφαλής της εξέγερσης των Περουβιανών εναντίον της ισπανικής κυριαρχίας. Το όνομα Tupac σημαίνει βασιλικός και στόχο είχε να του εμφυσήσει την ταυτότητα επαναστατών ιθαγενών ανά το κόσμο, κάνοντας τον μέρος μιας ολόκληρης κουλτούρας και όχι απλά μιας γειτονιάς, σύμφωνα με τα λόγια της μητέρας του. Σπούδασε στη σχολή Καλών Τεχνών της Βαλτιμόρης, υποκριτική, ποίηση, τζαζ και μπαλέτο. Το 1990 ξεκίνησε τη καριέρα του ως χορευτής με το γκρουπ Digital Underground.
To 1991 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο 2Pacalypse now, όνομα με αναφορά στην αντιπολεμική ταινία του 1971 Αποκάλυψη Τώρα, το οποίο δέχτηκε αρκετή κριτική γιατί περιελάμβανε κομμάτια που έθιγαν την άνιση και βίαιη αντιμετώπιση των Αφροαμερικανών από την αστυνομία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ανήλικες μητέρες στα κομμάτια «Trapped» και «Brenda’s got a baby» αντίστοιχα. Με κοινωνικά ευσυνείδητες ρίμες ο Tupac ξεκινάει με αυτό το άλμπουμ τη μουσική διαδρομή του.
Το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του «Strictly 4 my N.I.G.G.A.Z…»(Never Ignorant in Getting Goals Accomplished) ελευθερώνεται το 1993 με μεγαλύτερη έμφαση στις πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες του, με γνωστότερα κομμάτια τα «Keep Ya head up» και «I get around», με αρκετές διαφορές στη παραγωγή από το προηγούμενο, μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία και ευρύτερη αποδοχή.
Αργότερα το ίδιο έτος σχηματίζει το γκρουπ Thug Life και κυκλοφορούν ένα και μοναδικό άλμπουμ με τίτλο Thug Life: Volume I, gangsta rap άλμπουμ.
Φτάνοντας στο έτος 1995, ο Tupac κυκλοφορεί το τρίτο και ένα από τα άλμπουμ με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Hip Hop μουσική όλων των εποχών, με τίτλο «Me against the world». Το κομμάτι του «Old School» αποτελεί μια αναδρομή στις ρίζες του είδους. Παράλληλα με τη μουσική, έδειχνε και τις υποκριτικές του ικανότητες συμμετέχοντας στις ταινίες «Juice»(1992), «Above the rim»(1993), «Poetic Justice»(1994), «Bullet»(1996), «Gridlock’d»(1996) και «Gang Related»(1997).
Δυστυχώς εκτός από τη μουσική του, ο γνωστός ράπερ είχε και αρκετές κατηγορίες εις βάρος του, με τη κυριότερη να του ασκείται το Νοέμβριο του 1993, μαζί με άλλους για σεξουαλική επίθεση. Εν αναμονή της απόφασης, δέχεται επίθεση στην είσοδο των Quad Recording Studios στις 30 Νοεμβρίου του 1994 από ομάδα ατόμων που τον ληστεύουν και τον πυροβολούν 5 φορές. Καταφέρνει να επιβιώσει την επίθεση μετά από χειρουργείο και κρίνεται ένοχος από το δικαστήριο για σεξουαλική επίθεση την ίδια ημέρα. Ο Tupac θεωρούσε πως η επίθεση που είχε δεχτεί ήταν προσχεδιασμένη και θεωρούσε υπεύθυνους μεταξύ άλλων τους Sean Combs, Jimmy Henchman και Biggie Smalls. Το 2011 ένα από τα άτομα που του επιτέθηκαν εκείνο το βράδυ παραδέχτηκε πως δρούσε υπό τις εντολές του Jimmy Henchman. Από εκεί και ύστερα και αφού ο Tupac φεύγει από τη δισκογραφική υπογράφει συμβόλαιο με τη Death Row Records και εκτίοντας ποινή φυλάκισης 9 μηνών, αποφυλακίζεται και κυκλοφορεί το τέταρτο άλμπουμ του «All eyez on me» τον Φεβρουάριο του 1996. Το άλμπουμ διέφερε αρκετά από το προηγούμενο μιας και ήταν πιο προσανατολισμένο στη νοοτροπία των συμμοριών.
Όσο εξέτιε τη ποινή του στη φυλακή, ο Tupac ανέπτυξε ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία, τη φιλοσοφία του πολέμου και τη στρατιωτική στρατηγική μελετώντας βιβλία όπως ο Πρίγκιπας από τον φιλόσοφο Νικολό Μακιαβέλι και τη τέχνη του πολέμου από τον Κινέζο στρατηγό Σουν Τσου, γεγονός που τον ενέπνευσε να μετονομαστεί σε Makaveli και με το ψευδώνυμο αυτό να κυκλοφορήσει το πέμπτο και τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο «The Don Killuminati: The 7 day theory». Το άλμπουμ αυτό διέφερε έντονα από όλα τα προηγούμενα καθώς εστίαζε κυρίως στο πόνο και την επιθετικότητα, καθιστώντας το ως το πιο σκοτεινό του μέχρι τότε.
Τη νύχτα της 7ης Σεπτεμβρίου 1996 πυροβολήθηκε 4 φορές από διπλανό αμάξι όντας σταματημένος με το αμάξι σε κάποιο κόκκινο φανάρι στο Λας Βέγκας μαζί με τον συνιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της Death Row Records, Suge Knight. 6 ημέρες μετά υπέκυψε στα τραύματα του. Ήταν 25 χρονών. Με ανάλογο τρόπο έγινε η δολοφονία του Biggie Smalls ένα χρόνο αργότερα στο Λος Άντζελες, το Μάρτιο του 1997. Αν και ποτέ δεν αποδείχτηκαν, υπήρξαν αρκετές θεωρίες πως ο Suge Knight εμπλεκόταν και στις δύο δολοφονίες, αποτέλεσμα της διαμάχης μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής ακτής η οποία ξεκίνησε μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Tupac. Ο Snoop Dog κατηγόρησε ανοιχτά τον Knight για τη δολοφονία του Tupac και αποχώρησε από τη δισκογραφική εταιρεία το 1998. Έγινε απόπειρα δολοφονίας του Knight το 2014 και καταδικάστηκε το 2018 σε 28 χρόνια φυλάκιση για κάποια άλλη ανθρωποκτονία.
Το 2003 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το θάνατο του, με τίτλο «Tupac: Resurrection».
Η μουσική και η φιλοσοφία του Tupac έχει τις ρίζες τις σε όλα τα κινήματα που προωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα και ισονομία μεταξύ των ανθρώπων. Ο Shakur λάτρευε τον Shakespeare και παραλλήλιζε το έργο του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», όπου οι δύο οικογένειες μάχονται η μία την άλλη με τελική κατάληξη το θάνατο των παιδιών τους, με τη κατάσταση στα γκέτο και τις διαμάχες μεταξύ των συμμοριών.
Μοναδικός, ταλαντούχος και πολύπλευρος, με τη φωτεινή και πιο σκοτεινή πλευρά του όπως όλοι μας, ο Tupac θα ζει για πάντα μέσα από τα τραγούδια του και θα αποτελεί έμπνευση για νεότερους μουσικούς και ακροατές όσα χρόνια και αν περάσουν.
Ο Γιώργος Φλωρής ή αλλιώς Weird, κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν του, το μακρινό 1999 αποτελούσε μέλος στο συγκρότημα Μορφές και στη συνέχεια το 2001 στους Modus Vivendi, τρόπος ζωής στα λατινικά. Γεννημένος το ’85, μας προσφέρει ένα LP με 11 τραγούδια, ντυμένα με έντονη 90’s αίσθηση κι αισθητική και old school μελωδίες, τα οποία καταπιάνονται με σοβαρά κοινωνικά θέματα, που δε θίγονται συχνά στη μουσική όπως η κλιματική αλλαγή και η τρίτη ηλικία. Με ανθρώπινα μηνύματα και boom bap υπόκρουση, μόνο αγάπη μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε και υγιή προβληματισμό.
Σκιαγραφεί μουσικά την αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στο δίπολο αγάπη/μίσος, εσωτερική διαμάχη εντός όλων, πάντα και παντού, σε οποιαδήποτε πίστα της ζωής και εξέλιξης και αν βρισκόμαστε, και μας υπενθυμίζει πως ανάλογα με τις επιλογές μας τροφοδοτείται το ένα υπέρ του άλλου, κάτι που πλάθει στο τέλος και τη προσωπικότητα μας και διαμορφώνει την αντίληψη μας για το κόσμο και για ότι συμβαίνει γύρω μας. Περπατάει ανάμεσα σε βουή και σιγή και μας στέλνει το κάλεσμα. Κάλεσμα για να αναλάβουμε ευθύνη για τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας, ζώντας με γνώμονα όχι το εγώ αλλά το εμείς σε όλα τα επίπεδα, κάτι που στο τέλος είναι και το πιο συμφέρον για όλους μας.
Ανάμεσα σε λόγια και φήμες, σε ανθρώπους που αρέσκονται να ρίχνουν ευθύνες, ανάμεσα σε πόνους και ζήλιες, σε καμένες σελίδες και χαμένες παρτίδες.
Το ζούμε, κάναμε απόδραση, επιβιώνουμε μακριά από τη κόλαση,
Δε το βάζουμε κάτω κι ούτε το βάλαμε, στη πλάτη το πήραμε όταν έλεγε κουβάλα με.
Μουσική για τη κλιματική αλλαγή, τη περιβαλλοντική μόλυνση από τη μαζική παραγωγή προϊόντων και το σεβασμό στα ζώα, που στο βωμό των μεγάλων εταιρειών και των μειοψηφιών που κερδοφορούν εις βάρος όλων, θυσιάζονται χωρίς δεύτερη σκέψη και συνείδηση υποβαθμίζοντας τη ποιότητα ζωής για τις μελλοντικές γενιές και προκαλώντας μη αναστρέψιμες ίσως επιπτώσεις. Γεγονός αδιαμφισβήτητο, που η κουλτούρα του εφήμερου και του τώρα μας θολώνει την όραση και καθιστά δύσκολο να το αντιληφθούμε. Μουσική που έμμεσα μιλάει για τη τρίτη ηλικία στο κομμάτι με τίτλο μοναξιά, μια ηλικία που αν είμαστε τυχεροί και φτάσουμε όλοι μας, σίγουρα θα θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και φροντίδα οι νεότεροι, χωρίς να είναι η γήρανση του δέρματος και οι μειωμένες αντοχές μας κριτήριο για να στοιβαχτούμε στο περιθώριο όπως γίνεται αρκετά έντονα τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως.
Hip hop παλιάς κοπής σε ένα κομμάτι αφιερωμένο στους ακροατές παλιούς και καινούργιους, κομμάτι ταξίδι σε προηγούμενες δεκαετίες, με τη συμμετοχή του Γέλοντα και dj Μπούκλα σε παραγωγή, από Άλφα Γάμα και Ladose για τους νεότερους αντίστοιχα, γέφυρα μεταξύ του τότε και του σήμερα, γλυκά νοσταλγικό και νεανικά ρυθμικό. Αποτυπώσαμε στη μνήμη όλη αυτή τη κουλτούρα, επαναστάτες για το σύστημα από τη πρώτη μας τζούρα..
Τι κι αν στο δρόμο σου πολλές φορές χαθείς, τι κι αν στα χρόνια που περνάνε δεν αλλάξαμε
εσύ τ’αγάπησες μικρέ όσο κανείς . .
Πολύ καλή δουλειά και ολοκληρωμένη,αξίζει να το ακούσει κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος, όμορφοι στίχοι και beats από τον καθόλου αλλόκοτο Weird με ωριμότητα και αυθεντικότητα, που τον καθιστά δίαυλο σημαντικών και επίκαιρων μηνυμάτων μέσω της ραπ μουσικής στους ακροατές.
Παλιάς κοπής MC, σαν τελευταίος Μοϊκανών,
πάτα το play και μηδενίζονται οι αποστάσεις μεμιάς.
Η δίδυμη τρέλα ο Γιάννης και ο Ray με κατά το ήμισυ καταγωγή από την Αγγλία, γεννημένοι στο Ashford του Middlesex ζουν και ραπάρουν στην Αθήνα με αγγλικό στίχο έχοντας στο ενεργητικό τους 2 LP, το πρώτο τους με τίτλο «The Quest»(2015) και το δεύτερο που θα παρουσιάσουν στο Gagarin στις 15 Φεβρουαρίου «Vulture Culture»(2019), σε ελληνική μετάφραση Κουλτούρα των Ορνίων ή Αρπακτικών.
Ξεκίνησαν ως street performers στους δρόμους της Αθήνας και παρόλο που έχουν αγγλικό στίχο βρίσκουν μεγάλη απήχηση στο ελληνικό κοινό σε μια ευρεία γκάμα ηλικιών. Τα κομμάτια τους περιέχουν επιρροές από διάφορα είδη μουσικής όπως reggae, soul, jazz και funk κάτι που προσδίδει σε αυτά μια πολυπολιτισμική πινελιά και ανακατεύει αρμονικά τη hip hop και με άλλα διαφορετικά είδη μουσικής.
Στο πρώτο τους κομμάτι που έχει κυκλοφορήσει από το 2017, και περιλαμβάνεται στο δίσκο τους μιλούν για το street performance, και για το πως αυτό που κάνουν τους κρατά υγιείς σε μια κουλτούρα αρπακτικών που τρελαίνει το κόσμο της πόλης μας και πως αποτελεί μια στάση ζωής επαναστατική και τρόπο επιβίωσης.
The meaning is to live the life we living not to submit to what is given,
I do what i have to stay sane in this urban jungle, with this vulture culture we must untangle
This is an act of survival and it’s a shame, people in my city go insane feeling the terror and pain
Μιλάνε για το πως θυματοποιούμαστε από το σύστημα και πως αυτό καταφέρνει να μας ελέγχει τη σκέψη και το τρόπο ζωής καλλιεργώντας μας μόνιμα το φόβο, διερωτώμενοι αν θα πρέπει να συνεχίσουμε να μένουμε εγκλωβισμένοι σε αυτό και εάν μπορούμε να το εμπιστευόμαστε ή να ξεφύγουμε από κάτι που συνεχώς προσπαθεί να μας συνθλίψει και να μας αφομοιώσει.
Αναλύουν τη κουλτούρα των αρπακτικών και πως ο κάθε ένας προσπαθεί συνεχώς να κρύψει την αλήθεια του, καθώς γύρω μας υπάρχουν εχθροί που κρύβουν κακές προθέσεις σε μια εποχή οπού το να είναι κανείς ανοιχτό βιβλίο είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα τον βλάψει, και πως μετανάστες, εργάτες και όσοι βρίσκονται στο πάτο της πυραμίδας θυσιάζονται στο βωμό της κουλτούρας της αφθονίας των λίγων, που χαίρουν τη προστασία των αστικών νόμων.
The sound of silence keeps us vigilant, instead of soothing the pain, the climate is militant, another war engaged, another bloody cage, another worker another refugee another immigrant, that paid the price of living on the wrong side of the pyramid
Στο κλείσιμο του δίσκου τους μας προτρέπουν να αποτινάξουμε από επάνω μας τα αρνητικά vibes, να ξεχάσουμε τους εχθρούς μας και να βγούμε έξω να νοιώσουμε τον ήλιο και το αεράκι και να χαλαρώσουμε ακούγοντας τη μουσική τους και να έρθουμε σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό μας προσφέροντας ένα θετικό vibe στη ζωή των άλλων και τη δική μας όπως κάνουν και αυτοί.
Υπέροχο LP, πολύ καλές παραγωγές και με ανυπομονησία περιμένουμε να τους ακούσουμε ζωντανά μιας και κάτι μας λέει πως θα είναι εξαιρετικοί. Περιμένοντας να έρθει αυτή η μέρα Cheers, open up them beers,it’s the twin musketeers invading our ears . . .
Σίγουρα δεν είναι όλα για όλους. Στη ραπ μουσική συναντάμε τα πάντα και είναι θέμα γούστου τι θα ακούσεις και τι όχι. Δύο ραπερς που ξεκίνησαν με το σχήμα Chemical B και στη συνέχεια ο κάθε ένας τράβηξε το δρόμο του με το δικό του μοναδικό στυλ, είναι ο Απέθαντος και ο ΠΑΙ.ΦΑΝ.(Παιδί Φάντασμα).
Ακολουθώντας το battle rap, όπου ο ένας MC προσπαθεί να ανταγωνιστεί τον άλλον συνήθως σε live, με αυθόρμητες ρίμες ή και όχι, το Παιδί Φάντασμα ανήκει προς το πάρον σε αυτό το είδος της ραπ μουσικής. Ξεκινώντας με τον Απέθαντο το 2014 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους LP τις γνωστές μας ΚΑΨΟΥΛΕΣ και συνέχισαν με τη Γενιά ΑΠΕΦΑΝ, τη ΘΕΑ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ( 2015) μέχρι και το LP APEFANGS το 2017 όπου και χωρίστηκαν. Άκρως επιθετικοί με εντελώς διαφορετικό προσωπικό στυλ και δική τους προσωπικότητα έκαναν μια ωραία μίξη και λειτουργούσαν συμπληρωματικά ο ένας για τον άλλον. Λόγω του ότι είναι αρκετά ακραίοι στην έκφραση, είναι φυσικό και επόμενο ακραία συναισθήματα να προκαλεί αυτό το δίδυμο, και είτε θα αρέσουν πολύ είτε καθόλου,και αυτός είναι ίσως και ο στόχος τους, για αυτό και δεν είναι για όλους τους ακροατές και έχουν το δικό τους πιστό κοινό.
Παι.Φαν.
Σαν φάντασμα απ’το πουθενά εμφανίζεται μπροστά μας, ο ΠΑΙ.ΦΑΝ., παιδί του battle rap, ξανά λίγα χρόνια μετά από το προσωπικό του LP με τον αμφιλεγόμενο τίτλο και το περίεργο εξώφυλλο «Γιός της Λίλιθ» σε συνεργασία με τον επίσης ανερχόμενο Rask, για να μας επιτεθεί μουσικά με τις εριστικές του ρίμες ξανά απ’την αρχή και με τάση για καταστροφές.
ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ
Αυτός που δε γίνεται να πεθάνει, όνομα που αναφέρεται στο μύθο του Δράκουλα, ο ΑΠΕ αποτελεί ένα είδος από μόνος του, -κομμάτια battle rap και horrorcore rap- κομμάτια ψυχολογικές πιέσεις με φρικιαστικούς παράλογους στίχους και με έντονες μεταφυσικές αναζητήσεις, κάποιες φορές με τη συνοδεία βίντεο κλιπ βγαλμένα σαν από ταινία τρόμου, δίνει το δικό του στίγμα στη ραπ μουσική και σίγουρα σου μένει αξέχαστος ανεξαρτήτως προτιμήσεων. Με πολύ γρήγορο flow, ο σκοτεινός και απόκοσμος Απέθαντος καταφέρνει να κάνει τον ακροατή να ανατριχιάσει με μια hip hop ακουστική ταινία τρόμου.
Ήρθε απ΄το μέλλον με τη τρέλα του ’90 είναι μηχανή του χρόνου με flow που τηλεμεταφέρει . . .
Με αρκετές αντιθέσεις και αντιφάσεις σαν προσωπικότητα, όπως μας αφήνει ο ίδιος να τον γνωρίσουμε μέσα από τα κομμάτια του, έχει στο μουσικό του συρτάρι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του είδους που έχουμε ακούσει, και μας υπενθυμίζει πως όλα τα πράγματα και όλοι οι άνθρωποι έχουν πάντα δύο όψεις που αν ψάξεις αρκετά θα τις ανακαλύψεις.
Σου αρέσουν ή όχι, σίγουρα δε περνάνε απαρατήρητοι και κάνουν αισθητή τη παρουσία τους στη πολύπλευρη hip hop σκηνή, είτε μαζί ως chemical b, είτε χωριστά με τη μουσική έκφραση που προτίμησε ο καθένας για τη συνέχεια της διαδρομής του. Ακραίοι ή όχι, ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφράζεται όπως θέλει και αυτό είναι και το ωραίο στην ελευθερία της έκφρασης γενικότερα, κάτι που αποτελεί και τη βάση της hip-hop μουσικής…
‘Ωρα να χαθούμε στον ορίζοντα, δεν είναι σαν τις άλλες μέρες σήμερα
Δε γνωρίζουμε πολλά για αυτούς, Los Hermanos σε ελληνική μετάφραση τα αδέρφια, το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η δουλειά τους είναι αξιοπρόσεκτη, ιδιαιτέρως ξεχωριστή και πάρα πολύ πρωτότυπη στιχουργικά. Οι στίχοι τους αν μπορούσαν να περιγραφούν με κάποιο τρόπο, θα ήταν με τον όρο : αυτογνωσιακό και υπαρξιακό rap. Πολύ ψαγμένοι στίχοι για το νεαρό της ηλικίας τους που εμβαθύνουν όσο δε πάει στο σημερινό τρόπο ζωής, στις σημερινές συμπεριφορές των ατόμων και στο τρόπο διαφυγής από όλο αυτό το περιστασιακό, ευκαιριακό και πλαστικό κατασκεύασμα, την εποχή που διανύουμε που σωστά έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή της εικόνας.
Όλο το περιβάλλον σου είναι μια αντανάκλαση, από το ποιός είσαι στη συνολική κατάσταση, κατάφαση μονάχα, αντιδράσεις απ’την άρνηση, άνθρωπος δίχως εγωισμό υπό εξαφάνιση. Ετικέτες που σε οδηγούν σε αυτή τη ταύτιση και δε βλέπεις καθαρά απ’την εξάρτηση, παίζουμε ρόλους και η ψυχή μας στη κατάψυξη, γι’αυτό κρυώνουμε όταν λήγει η παράσταση. Θέλουνε πέταμα όλες οι συσκευές, όλες οι ανούσιες φόβου κατασκευές, πρέπει να με δω από παράλληλες πλευρές.
Μιλάνε για τους ρόλους που καλείται ο καθένας μας να υποδυθεί και την εικόνα που χτίζουμε ανάλογα με αυτό που νομίζουμε πως οι άλλοι θέλουν να δουν από εμάς, ρόλοι που μας απομακρύνουν από αυτό που είμαστε προορισμένοι να κάνουμε πραγματικά, εγκλωβίζοντας την έκφραση και τη πορεία μας που συμβαδίζει μεν με την εποχή, αποκλίνει όμως αρκετά από αυτό που ο καθένας ιδανικά θα ήθελε να πράττει και να βιώνει για να αισθάνεται καλά με τον εαυτό του.
Λένε πως είμαστε όντα αυτόνομα, υιοθετούμε συμπεριφορές κινήσεις και όνομα, συνηθισμένοι στην αγάπη, πιο συχνά στο κόλλημα, σπάνια ειλικρινείς, εθισμένοι στο δόλωμα. Ενέργεια που δε κυλάει πια μέσα στο σώμα μας, λίμνες που μουχλιάζουνε και χάνουμε το χρώμα μας.
Όταν εργάζομαι να φεύγουν οι τοξίνες, να φεύγει το μυαλό από κλασσικές δουλοφροσύνες, αυξάνω ότι μ’εκφράζει και αυτόματα μ’αυξάνει.
Στο κομμάτι τους αμετάβλητο, αυτό που δε μεταβάλλεται ποτέ, αναλύουν πως είμαστε μονάδες του ίδιου υποσυνόλου και πως μέσα στις διαφορετικές εκφάνσεις που προβάλει ο καθένας μας εξωτερικά και σαν αντανάκλαση επάνω στους άλλους, το δικό του από επιλογή μικροπεριβάλλον, εάν το αναλύσει και διεισδύσει παραπάνω στο ποιός εαυτός εμφανίζεται στο καθένα που γνωρίζει και γιατί, θα καταφέρει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του, να παρέμβει σε αυτόν και να τον διορθώσει. Τελικός στόχος ένα καλύτερο επίπεδο αυτογνωσίας που συνεπάγεται καλύτερες επιλογές, ιδανικές για το κάθε ένα με γνώμονα το τι πραγματικά θέλει ο ίδιος και όχι η κοινωνία για αυτόν.
Συνείδηση, ολικότητα γεννά την ιδιότητα, παράλληλων φαινόμενων πες το συγχρονικότητα, είμαι μαγνήτης στη διαφορετικότητα, αποθώ και ρίχνω μάσκες από τα πανομοιότυπα
Βρήκα δύναμη και μου ‘παν να αφαιρέσω το μανδύα, τρελός θα’μαι για πάντα δε μετράει η ενδυμασία, ότι βλάπτει βλέπεις λάμπει και ελκύει σα μαγνήτης
Ονειρική hip hop δημιουργία και ταξιδευτικά beats βγαλμένα από άλλη διάσταση από τους Los hermanos η οποία σίγουρα δε θα μείνει απαρατήρητη από τους λάτρεις του είδους και προσθέτει μουσικά και στιχουργικά στο αρκετά μεγάλο έυρος ακουσμάτων που διαθέτει αυτή η μουσική που τόσο αγαπάμε.
Ο Brak γεννημένος το 1984, παιδί της πιο δυσπροσαρμοστικής γενιάς της κρίσης, μιας και αυτή βρέθηκε στο μεταβατικό στάδιο όλων των αλλαγών που επιβλήθηκαν, γέννημα-θρέμμα της περιοχής της Κυψέλης, είναι ηχολήπτης και μουσικός παραγωγός, μέλος του συγκροτήματος Χνάρια (Brak, On Axis, Dj Moya) και ένας από τους βασικούς εκπρόσωπους της hip-hop μουσικής της εποχής του ’90 με low bap κομμάτια τα οποία όπως έχει δηλώσει ο ίδιος σε παλαιότερες συντεντεύξεις προτιμά να επεξεργάζεται τον ήχο τους όχι μόνο ψηφιακά αλλά και αναλογικά. Το Νοέμβριο του 2019, κυκλοφορεί το καινούργιο LP του: η Διαδρομή αποτελούμενο κυρίως από βιωματικά κομμάτια που σκιαγραφούνται από τη καθημερινότητα που βιώνει και τα ερεθίσματα τα οποία δέχεται όντας και αυτός όπως όλοι, τυλιγμένος στον αόρατο κολλώδη ιστό της πόλης των Αθηνών.
Κατά τη διάρκεια του LP, με έναν underground και ακατέργαστο ήχο με έντονη γεύση από παρελθόν, μεταφερόμαστε μουσικά στη σκοτεινή και ασφυκτικά πιεστική ατμόσφαιρα της καθημερινότητας, στις δύσκολες ημέρες με τις άπειρες σκέψεις διαφυγής που περνάνε αστραπιαία από το μυαλό μας και την έλλειψη επιλογών που είναι το μόνο που υπάρχει σε αφθονία.
Χαράσσει τα δικά του χνάρια για τη διαδρομή και όχι βόλτα όπως μας περιγράφει ο ίδιος μιας καθώς η ειδοποιός τους διαφορά είναι το κόστος που τις συνοδεύει…
Σε αυτή τη πόλη με τα κίτρινα ταξί,το βράδυ φώτα και τη μέρα μόνο γκρι
ψάχνεις να βρεις τον ουρανό για μια ευχή
μέσα από σύρματα από τρόλει και καλώδια της ΔΕΗ
Δε φοβόμαστε όμως μιας και ο Brak παρουσιάζει τη πολυετή Διαδρομή του ζωντανά στο Temple, 1 Φεβρουαρίου, αφήνοντας τα μουσικά χνάρια του και στη δική μας διαδρομή . . .
Ρυθμοί του Δρόμου 