Stasi_Jo * Πριν Πέσουμε …

Ξύπνάω περίεργα, αφού κοιμήθηκα περίεργα άναψε μέσα μου φωτιά και θα με κάψει, έχω φωλιάσει σε 16 τετραγωνικά και μηρυκάζω εμμονικά απαγορευμένες λέξεις κοφτές. Μα τώρα πια σε προκαλώ μπορείς να κάνεις ότι θες, ότι φαντάστηκες πιο ειδεχθές. Κλώτσησε με στο στομάχι να με πιάσουν πάλι τ’άγχη και να μην αντέξει η ράχη όσα ο νους μου μέσα θα’χει. . .

Ένα δυνατό και γεμάτο συναίσθημα κομμάτι από τον stasi_jo σε ηχοληψία και προγραμματισμό από τον Ταφ Λάθος και μείξη από τον dj micro έρχεται να μας ξυπνήσει λίγο από το λήθαργο που έχουμε πέσει και να μας μεταφέρει μουσικά πως κάποιος που αρνείται να συμβιβαστεί και να ακολουθήσει το δρόμο που υποδεικνύεται από το κοινωνικό κατεστημένο σιγά σιγά αποδομείται, ξεφτυλίζεται και φιμώνεται, με σκοπό να μην προκαλεί όντας διαφορετικός, έτσι ώστε να μη τίθεται τίποτα υπό αμφισβήτηση και να μη διαταράσσεται η φαινομενικά ανισόρροπη ισορροπία του συστήματος μέσα στο οποίο γεννιόμαστε και ζούμε.

Σπάσε σε δυό μέρη το αριστερό μου χέρι, λούσε το με οξύ πια θα μάθω να γράφω με το δεξί. Γδύσε με και κάψε μου τα ρούχα πέταξε με σ’ένα κρύο δωμάτιο οι πηγές μου να στερέψουν

Πες σε όλα τ’άδέρφια μου πως έφυγα μακριά και πως τα πρόδωσα

Στ’αλήθεια νομίζεις θα το πιστέψουν?

Κούρεψε με για παραδειγματισμό, νομίζεις πως θα χάσω το βαρύ βηματισμό?

Αν όχι σπάσε μου τα πόδια ως το δώδεκα θα μετράω

Θα με αποτρέψεις πιστεύεις να προχωράω?

Ένα κομμάτι που μιλάει για τη δημόσια διαπόμπευση οποιουδήποτε τολμάει να εκφράσει κάτι διαφορετικό με σκοπό και στόχο αποψιλώνοντας τον να μετατραπεί και ο ίδιος στο ίδιο τίποτα όπως και αυτός που τον διαπομπεύει. Μια γνωστή τακτική που τη συναντάμε σε οποιοδήποτε χώρο προβάλλει κανείς μια αντίδραση στην ήδη υπάρχουσα και καθιερωμένη αντίληψη που έχει εδραιωθεί, μια τακτική των μέσων ενημέρωσης και των κυβερνήσεων όταν κάποιος ή κάποιοι έχοντας κάποιο αντίκτυπο αρχίζουν να ενοχλούν και να βάζουν τους υπόλοιπους σε σκέψεις.

Δυστυχώς για αυτούς στη δράση υπάρχει πάντα αντίδραση και τελευταία αρχίζουν να πληθαίνουν οι φωνές κάτι που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την αποσιώπηση τους.

Πραγματικά υπέροχο και άκρως πρωτότυπο και ενδιαφέρον το κομμάτι του Stasi_jo και εάν το πρώτο κομμάτι του δίσκου που ετοιμάζει είναι τόσο καλό μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι μουσικές εκπλήξεις μας επιφυλάξουν τα υπόλοιπα….

Αφού έχω φωνάξει φρόντισε να με φιμώσεις και πιές σε ηρεμία λίγο κρασί εις υγείαν μετά από αυτό δε θα χεις ησυχία

Τι ατυχία

Κατάφερε να το τρυπώσει σε ηχεία . . .

Δε θα μας το συγχωρέσουνε ποτέ πως στα καλούπια τους ουδέποτε χωρέσαμε …

Music to be Murdered By*

3 χρόνια μετά το άλμπουμ του Revival επιστρέφει απροσδόκητα με μουσική για να σε δολοφονήσουν ο ταλαντούχος και ακόμα θυμωμένος Eminem. Ένας άνθρωπος πολύ ταλαντούχος, που αντιπροσωπεύει όλους τους μη προνομιούχους κατοίκους των κακόφημων δρόμων των υποβαθμισμένων περιοχών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που γεννιούνται και μεγαλώνουν στη βία κάτι που καθιστά δύσκολο για τους περισσότερους να σπάσουν το φαύλο κύκλο και να ξεφύγουν από αυτήν. Αντιπροσωπεύει μια μειοψηφία που καταφέρνει μεν να ξεφύγει, όμως παρά όλη την επιτυχία παγκοσμίως, τα χρήματα και τη δημοσιότητα την ακολουθεί πάντα η βία και η κακοποίηση που δέχτηκε κατά την παιδική της ηλικία.

Θύμα ενδοοικογενειακής βίας, παραμέλησης και bullying ο Έμινεμ περιγράφει παραστατικά και σε αυτό το LP τα συναισθήματα του ως αποτέλεσμα αυτής, που τον στοιχειώνουν ακόμα και αν έχει συμπληρώσει τα 48 του έτη.

Παράτησε το σχολείο στα 17 του χρόνια και επηρεάστηκε αρκετά από τη κακόφημη γειτονιά στην οποία ζούσε μετακινούμενος μεταξύ των προγραμμάτων στέγασης μεταξύ Missouri και Detroit, μία πόλη όπου το 2012 το 36,7% των κατοίκων ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας και που κατέχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες εγκληματικότητας στις Η.Π.Α.

Το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι ολόκληρου του άλμπουμ αναφέρεται στην οπλοκατοχή η οποία είναι νόμιμη στην Αμερική και γιατί είναι αυτονόητο ένας νόμος τόσο παράλογος και επικίνδυνος να είναι παράνομος.

Παρόλο που αρκετός κόσμος επιτίθεται στον τραγουδιστή οτι δε σημειώνουν πια τα άλμπουμ του τα ίδια κέρδη με παλαιότερα, μιας και αυτό λίγη σχέση έχει με τη μουσική και τις δουλειές των καλλιτεχνών γενικότερα, και εδώ αποδεικνύει πόσο διαφορετικός και ταλαντούχος εξακολουθεί να είναι και παραθέτει για ακόμα μια φορά τη δική του ψυχοσύνθεση κάνοντας μας να δούμε πόσο βαθιά σημάδια αφήνει η οποιασδήποτε μορφής βίας σε ένα άτομο. Είτε γίνεται διάσημο είτε όχι, μιας και αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. . .

Εξαιρετικός και σε αυτό το άλμπουμ, όπως και σε κάθε άλμπουμ του από την ημέρα που ξεκίνησε.

Farewell μέχρι το επόμενο. . .

Ημερολόγιο Μηχανών: Ημέρα Άγνωστη.

Το χειμώνα του 2012, κυκλοφορεί ένας δίσκος προφητικός και επίκαιρος όσο ποτέ με τίτλο «Μηχανές». Μια ακουστική νουάρ νουβέλα, που περιγράφει 7 χρόνια πριν, το σήμερα. Μια μουσική δημιουργία μίας και μισής περίπου ώρας που δεν επιθυμείς να τελειώσει με τίποτα.

Μία μελοποιημένη δυστοπική πόλη-στρατόπεδο συγκέντρωσης, ονόματι Αθήνα, έχει καταληφθεί από ανθρωπόμορφες μηχανές. Οι άνθρωποι είναι λίγοι, ο φόβος τους τυλίγει, οι μηχανές βγαίνουν κάθε μέρα για κυνήγι. Μας κρατάνε κάτω μέσω νικοτίνης κι αλκοόλης, μέσω τοξινών και μέσω ευθυνών, μας κρατάνε ψηφοφόρους βουλευτών μηχανών. Αναλώσιμοι, αντιδραστικοί, μη βιώσιμοι. Όσοι αντιστέκονται είναι βροτοί και πόσιμοι. Κοιτάνε μήπως μας περίσσεψε καθόλου ήθος, οι έχοντες πυροβολούνται αδιακρίτως.

Άνθρωπος. Από τα άλλα θηρία, που από όσα βλέπουν τίποτα δεν ερευνούν, ούτε συλλογίζονται, ξεχωρίζει γιατί παρατηρεί με προσοχή και εξετάζει όσα αυτός έχει δει. Οι μηχανές προσπαθούν να ελέγξουν τι λέμε και πως, λογοκρίνουν την έκφραση μας όμως δε μπορούν να διαβάσουν ακόμα τη σκέψη μας. Οι σκέψεις καταγράφονται σε τοίχους, ανώνυμα συνοψίζοντας σε μια γραμμή ωμές αλήθειες.

Οι μηχανές δε θέλουν να λυπάσαι. Πρέπει να εκπαιδευτείς να είσαι σκληρός. Να μη λυπάσαι τους ξένους. Να περνάς δίπλα από άστεγους και να μη νοιώθεις τίποτα. Άλλωστε δεν είσαι εσύ. Εσύ ποτέ δε θα καταλήξεις έτσι. Δε πρέπει ίχνος αλληλεγγύης και ανθρωπιάς να εμφανίζεται στο κόσμο των μηχανών. Μόνο έτσι θα επιβιώσεις.

Όμως τι σου θυμίζουνε;

Έλληνες του ’50, πιάτα καθαρίζουνε. Γελαστοί, σκούροι, τύποι που βλέπεις στα φανάρια και τους θυμώνεις που σου πλένουν τα τζάμια.

Κι όμως κανείς δεν ήρθε για να κλέψει, ήρθανε για δικαίωμα στα όνειρα, στη σκέψη. Είναι τα όνειρα του δίπλα στα όνειρα σου, και τα παιδιά του να παίζουν μαζί με τα δικά σου. στην ίδια τάξη, στο ίδιο άστυ, αύριο στην ίδια σχολή στην ίδια φάση.»Θα βρούμε ελευθερία, όταν στα λεωφορεία, στη δίπλα θέση κάτσεις άνετα χωρίς φοβία».

Δύσκολο να αντιμετωπίσεις τις ανθρωπόμορφες μηχανές . . Θα σε αλλάξει η προσπάθεια και δε θα υπάρχει επιστροφή.

Ημερολόγιο μηχανών_Ημέρα Άγνωστη.

Όλα τα πράγματα, τα όμορφα και τα άσχημα, έχουν αρχή αλλά έχουν και ένα τέλος. Η έκβαση στο τέλος εξαρτάται από το πως βλέπει κανείς τα πράγματα. Εδώ το τέλος δεν είναι απαισιόδοξο. Η προσπάθεια συντήρησης ενός τέτοιου τοξικού περιβάλλοντος κάποια στιγμή θα καταρρεύσει.. Όσες μηχανές και αν έρθουν, όσοι νόμοι και αν φτιαχτούν πάντοτε θα αποκαθίσταται η ισορροπία και ότι είναι αφύσικο θα αυτοκαταστρέφεται.

Τέλος_

Ταξιδεύοντας στη θάλασσα των Στίχοιμα



Η πρώτη φορά που άκουσα στίχοιμα ήταν 4 χρόνια πριν σε ένα φεστιβάλ καθώς έφευγα.Με συνεπήρε ο ρυθμός και το πάθος του τραγουδιστή και αμέσως έψαξα στο διαδίκτυο να βρω ποιό είναι αυτό το συγκρότημα και αυτό το τραγούδι που άκουσα.Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς και από τότε δε σταμάτησα να ακούω στίχοιμα. Ύστερα από 6 χρόνια απουσίας κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο το cd τους με 20 τραγούδια τα οποία μπορούν να περιγραφούν μόνο με τη λέξη ποίηση καθώς έχουν εκπληκτικό στίχο και νομίζω πως μετά τη δισκογραφική δουλειά του ΛΕΞ το 2014 είναι το επόμενο διαμάντι της ελληνικής χιπ-χοπ σκηνής, η οποία ίσως είναι η μοναδική κατά τη γνώμη μου που εκφράζει ακριβώς τη σημερινή κατάσταση και κατάπτωση της ελληνικής κοινωνίας από την έναρξη της οικονομικής κρίσης και τις αλλαγές που αυτή επέφερε μέσα σε μια δεκαετία στο κοινωνικό ιστό.Σχολιάζει με αιχμηρούς στίχους τη μοναξιά των ανθρώπων τη σημερινή εποχή, τις ανησυχίες των νέων παιδιών, μιας γενιάς μεγαλωμένης μέσα στο άγχος και την οικονομική και εργασιακή ανασφάλεια η οποία προωθεί το μοντέλο της τέλειας κούφιας εικόνας και τον αλληλοσπαραγμό μεταξύ των ανθρώπων για μια θέση εργασίας με μισθούς πείνας χωρίς κανένα πραγματικό εργασιακό δικαίωμα όπου καταστρέφεται ο ψυχισμός των ανθρώπων καθώς κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και όλα είναι μετέωρα.Ξεχώρισα κομμάτια όπως το σιωπηλό, το γράμμα, συγκινήθηκα με το δίπλα μαξιλάρι ένα πραγματικό αριστούργημα για τις μητέρες την υπομονή και τις θυσίες τους, το τραγούδι ερωτευμένος για τα αληθινά συναισθήματα και τους ανθρώπους που παραμένουν αυθεντικοί.Στον αριθμό 14 της λίστας το κομμάτι η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς ένα κομμάτι για τις μικρές στιγμές και την αλλαγή των ανθρώπων παραιτούμενοι από τη διαφορετικότητα τους για να ενταχθούν σε αυτό που επιτάσσει σε κάθε εποχή η κοινωνία.Ο αετός και η άρκτος καθώς και η γαλέρα ανατριχιαστικά κομμάτια για τη σημερινή κατάσταση της χώρας εργασιακά και κοινωνικά, κομμάτια που θα πρέπει κανείς να ακούσει χωρίς περιγραφές. Προτελευταίο κομμάτι το εξαίσιο Aurora για την αιώνια πάλη μεταξύ αυτών που συνεχίζουν να εκφράζονται και να επαναστατούν και των δειλών που προσπαθούν μονίμως να τους στιγματίσουν και να τους λυγίσουν.Κλείνοντας με την Άβυσσο μια αναφορά για τη πορεία τους σχήματος μέσα στη πορεία των χρόνων…Εύχομαι τα τραγούδια τους να ακουστούν και να προκαλέσουν τα ίδια συναισθήματα που προκάλεσαν σε εμένα..

» Τα ψάρια στέκονται βουβά μέσα στο χρώμα της και η σμέρνα μες τον ύφαλο γεννοβολάει το πτώμα της κι όλα τα κύματα της γης εξαφανίζονται, οι θάλασσες ισιώνουνε και οι άνθρωποι θερίζονται κι αυτοί οι αστερισμοί μπλέκονται και συμπλέκονται, αρκούδα και αετός που αντιμέτωποι έρχονται και κάθε που συμβαίνει αυτό οι πόλεις σείονται, ξερόνησα γεμίζονται και κοινωνίες διαλύονται, κι όταν χτυπάει αυτή η αρκούδα όλα ισόπεδα και οι γύρω αστερισμοί διαλέγουνε στρατόπεδα κι όταν ορμάει ο αετός χιλιάδες χρώματα, λαοί μετακινούνται κι η γη γεμίζει πτώματα, και ξεφτιλίζονται άνθρωποι ενώ πεθαίνουνε και όσα σήμαιναν τα λόγια δε σημαίνουνε, αυτή είναι η ώρα που φονιάδες δε δικάζονται, εμφύλιοι ετοιμάζονται και κοινωνίες διχάζονται…»



Κάτι έχει μείνει_Θυμίζουν ακόμα παιδιά*Λ.Τ.

Λόγος τιμής.

Η ικανότητα να κρατά κανείς μια υπόσχεση και να πράττει αυτό που είπε. Η τιμή ως κώδικας συμπεριφοράς ορίζει τα καθήκοντα ενός ατόμου σε μια κοινωνική ομάδα. Αποτελεί το ποιοτικό χαρακτηριστικό του να κάνει κανείς ότι είναι ηθικά σωστό.

Το ιδιαίτερο χιπ-χοπ μουσικό σχήμα που γράφει στίχους για τη τιμή, την αξιοπρέπεια, τη μπέσα ,το περιθώριο, κομμάτια πολύ διαφορετικά μεταξύ τους με κοινό παρανομαστή το πάθος, τη ψυχή,άλλοτε φωτεινά με ξεσηκωτικό μπιτ κι άλλοτε θεοσκότεινα όπως ακριβώς είναι και οι διαφορετικές μας μέρες, μήνες και χρόνια κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Ερχόμενοι από της κοινωνίας το περιθώριο, μυαλό, καρδιά συνδεδεμένα αγνά με ένα καλώδιο στην εποχή των αριθμών και των μηδαμινών αρχών.

Γράφουν κομμάτια για την Αθήνα, τα στενά της και τις νύχτες της, γεμάτα αμφιθυμία, αφού κάποιες φορές μας δημιουργεί άσχημα συναισθήματα, εγκλωβισμού και απόγνωσης και θέλουμε να τη βγάλουμε από τη ζωή και τη καθημερινότητα μας, αποζητώντας ένα πιο φυσικό και λιγότερο πολύβουο τόπο για διαμονή, κι άλλες πάλι όταν είμαστε για καιρό μακριά της την αναζητάμε και αναπολούμε τις περιπλανήσεις μας σε αυτήν, με τη ποικιλομορφία της και τη γλυκόπικρη εναλλαγή των δρόμων και των κτηρίων της ισορροπώντας μεταξύ του χθες και του σήμερα. Μια πόλη που αγαπάμε να μισούμε αλλά δε κάνουμε δίχως αυτή όσο σκληρή κι αν είναι η ζωή εντός της.

Είναι τα λόγια από ψυχής των περίεργων παιδιών, συνοικιακοί mc’s δημιούργημα του μπετόν.Παντρεύουν τη χιπ χοπ με το ρεμπέτικο και βγάζουν φωνή από εκεί που δε μιλάνε πολύ, προσαρμογή συναισθημάτων σε underground μουσική…

Τραγουδάνε για το περιθώριο,τους ανθρώπους που η συμπεριφορά τους αποκλίνει απ’αυτό που θεωρείται ως κοινωνικό πρότυπο και που τους αποκλείει από τη κοινωνία,ανάλογα με το επίπεδο υποκρισίας της. Διότι αν δύο άνθρωποι κάνουν ακριβώς την ίδια πράξη αλλά διαφέρει η τάξη τους, η οικονομική κατάσταση τους, η χώρα προέλευσης τους και άλλα,θα δείξει σκληρό πρόσωπο και αυστηρή τιμωρία στον έναν και μεγάλη ανοχή στον άλλο.Επομένως για να χαρακτηριστεί κάποιος περιθωριακός δεν ευθύνεται η συμπεριφορά του, αλλά εν μέρει οι αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά.

Βάλθηκαν να βρουν τους ήρωες μες στο πλάνητη σε μάτια ανθρώπων που έμαθαν να πολεμάν τη λύπη. Ήρωας σημαίνει μυαλό και ψυχή ατσάλι μετά τη πρώτη μάχη, έτοιμος για την άλλη…

Ατόφιες ακατέργαστες ρίμες σκάνε σα βόμβες,τοποθετημένες ύπουλα από τις κατακόμβες υπόγεια κινείται γι αυτό εσύ δε το δες.

Περίεργα πραγματικά παιδιά με πρωτοτυπία στη δημιουργία και ντυμένη φαντασία κεντάνε σε beats με ευκολία, με πάθος και αλητεία. Παιδιά με αντιρατσιστικούς στίχους και δίχως ίχνος ξενοφοβίας στα κομμάτια τους μας ενώνουν και μας περικλείουν σε μια μεγάλη ραπ αγκαλιά μιας και στη πραγματικότητα τίποτα δε μας χωρίζει από το διπλανό και το συνάνθρωπο μας.

Για όλα τα περίεργα παιδιά, τους ‘προβληματικούς και απροσάρμοστους’

Είμαι το 7,είμαι το 2,είμαι το 9 *Novel 729_Καταφύγιο

Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος το 729 σημαίνει «Νόημα στη Πτώση».Αν κάποιος βρίσκεται σε μια ψυχολογική κατάσταση 7 στα 10 και συμβεί κάποιο ψυχοπιεστικό γεγονός που τον ρίξει στο 2, τότε γεννιέται μια ευκαιρία για εκείνον.Εάν καταφέρει να αποδώσει κάποιο νόημα στη πτώση του και την αξιοποιήσει με εποικοδομητικό για τον ίδιο τρόπο τότε φεύγοντας από αυτή τη ψυχολογική κατάσταση δε θα επιστρέψει στο 7 που βρισκόταν πριν το γεγονός,αλλά θα μεταπηδήσει στο 9 καθώς θα έχει πάρει μαζί του το 2.Γιατί μέσα από αυτή τη κρίση θα έχει δημιουργηθεί μια ευκαιρία.Μια ευκαιρία για ανάπτυξη του εαυτού μας και βελτίωση.Γιατί όλα έχουνε λόγο όπως αυτό που σου συμβαίνει…

Ένα υπέροχο LP 11 τραγουδιών από την αρχή έως το τέλος του,ένα ταξίδι στη ψυχοσύνθεση του ραψωδού μας που μιλάει για πράγματα που έχουμε βιώσει ή θα βιώσουμε όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας όπως η θλίψη,το άγχος,οι ενοχές, οι φόβοι και οι παράλογες σκέψεις που μπορεί σε κάποιες περιόδους να κολλήσουν στο μυαλό μας και ο αγώνας,ο προσωπικός και μοναχικός αγώνας του καθενός να βρεθεί αντιμέτωπος με τον εαυτό του και να επικρατήσει επάνω σε αυτόν ο καινούργιος και δυναμωμένος πλέον καινούργιος εαυτός που αναδύεται σχεδόν πάντα μετά από τέτοιες δύσκολες και επίπονες αναμετρήσεις.Διότι ο μεγαλύτερος σύμμαχος μας,ο εαυτός μας,μπορεί πολλές φορές να γίνει ο χειρότερος εχθρός μας.

Φοβόμαστε αυτό που δεν είμαστε,γιατί το άγνωστο δε το ελέγχεις, εμφανιστήκαν συμπτώματα για να σου δείξουν κάτι που μάλλον δε βλέπεις..

Όμορφοι στίχοι χρωματισμένοι από τα συναισθήματα του αφηγητή μας μιλούν για τη ψυχή,την ανθρωπιά και διαχέουν μέσα από τις μελωδίες σημαντικά μηνύματα και προβληματισμούς και για τους νεότερους αλλά και για αυτούς που παλεύουν μέσα στο δικό τους πηγάδι και τους ωθεί στο να μη θεωρούν πως είναι μόνοι,κάτι εξίσου σημαντικό,μιας και αρκετός κόσμος πιέζεται,νοιώθει άγχος,ψάχνει να βρει ένα τρόπο διαχείρισης όλων αυτών των συναισθημάτων κάι αισθάνεται πως είναι και ο μοναδικός στο κόσμο που του συμβαίνουν όλα αυτά.Δεν είναι όμως.Και δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεται κανείς.

Μυαλό,ψυχή και σώμα παλεύουν για ισορροπία,καρδιά μου που παλεύει αντίθετα απ΄τη κοινωνία,για να γίνω αυτό που θέλω,ένας άνθρωπος με ουσία.

Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί κάποιος σ’αγαπά

Δε με νοιάζει ποιά είναι η μόδα εμείς μιλάμε για ανθρωπιά

Ένα για το άγχος

ένα για τη ντοπαμίνη

και μια στιχοθεραπεία όταν βγαίνει η σελήνη.

Με την έξοδο μας από το καταφύγιο για τους ανήσυχους,γι’αυτούς που κάθονται κλεισμένους μες το σπίτι τους για’αυτούς που νοιώσανε πως χάθηκε ο έλεγχος κάτι νύχτες στο πηγάδι δίχως έλεος, θα έχουμε θυμηθεί όπως κάθε φορά που ακούμε τέτοια όμορφα κομμάτια τους λόγους που έχουμε ερωτευτεί τόσο αυτό το είδος μουσικής που δε μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο και πόσο περήφανοι είμαστε που στην Ελλάδα που πάνε όλα στραβά τουλάχιστον ακούμε χιπ χοπ μουσικάρες!

Novel,

Αυτό που ήθελες το πέτυχες…Σε νιώσανε

-Η Βαστίλη των στίχοιμα-

Σπάνε ένα ένα του κόσμου τα κολαστήρια, κι είναι τα τείχη της Βαστίλης μεγαθήρια, στα τείχη των ελάχιστων πέφτουν εκατομμύρια…Πως να φυτρώσει η αγάπη σε τόπο άγονο,χτυπούν οι μπάτσοι και ματώνει το τετράγωνο,φουντώνει ο τζόγος και μυρίζει το γυράδικο,στα χρόνια όπου οι άνθρωποι παλεύουν με το άδικο,και μες το θώρακα κρύβω ένα μαύρο κόρακα,προσέχει όλα τα αδέρφια μου στραβοκοιτάει το κόλακα και είναι τα τείχη σου σα κύματα πελώρια, Αυλώνα, Αλικαρνασσό, Κορυδαλλό και Μόρια..

Γι’άυτό τρελαίνομαι, με νοιάζει πιο πολύ να βλέπω απ’το να φαίνομαι,με νοιάζει πιο πολύ να καίω απ’το να καίγομαι,εκεί κυμαίνομαι τις φυλακές σας κανίβαλοι τις σιχαίνομαι.

Και που θα γείρετε,όταν ολόκληρος ο κόσμος εξεγείρεται,πόσο να δείρετε εμένα οι φίλοι μου θα σκοτωθούν στη πύλη, με αυτούς που ονειρεύονται να κάψουν τη Βαστίλη…

ΒΑΣΤΊΛΗ. Ένα φρούριο στο Παρίσι που χτίστηκε το 1370.Αρχικά χτίστηκε για να προστατεύεται η ανατολική πλευρά της πόλης του Παρισιού από την αγγλική απειλή κατά τη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου.Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως κρατική φυλακή από τους βασιλείς της Γαλλίας και έπαιξε σημαντικό ρόλο στις διαμάχες στο εσωτερικό της. Πυρπολήθηκε από το γαλλικό λαό στις 14 Ιουλίου του 1789 γεγονός που αποτέλεσε την απαρχή της Γαλλικής Επανάστασης και έκανε τη Βαστίλη σημαντικό σύμβολο του κινήματος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο Λουδοβίκος XIV χρησιμοποίησε την Βαστίλη ως φυλακή για τα μέλη της ανώτερης κοινωνικής τάξης της Γαλλίας, τα οποία αντιτάσσονταν στις διαταγές του ή τον εξόργιζαν. Υπό την βασιλεία του Λουδοβίκου XV και του Λουδοβίκου XVI, η Βαστίλη χρησιμοποιούνταν για να αποτρέπει τους φυλακισμένους να διαπράττουν εγκλήματα και για να υποστηρίζει την δουλειά της παρισινής αστυνομίας, κυρίως στο να ενδυναμώνει την λογοκρισία της κυβέρνησης απέναντι στα μέσα ενημέρωσης.

Ένα τραγούδι των Στίχοιμα που προσομοιάζει τη σημερινή πραγματικότητα με το φρούριο της Βαστίλης, όπου μοιάζει σα να χτίζεται μια πελώρια φυλακή γύρω μας με σκοπό να συγκρατήσει την αντίδραση και να ελέγξει τις τυχόν αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις απέναντι σε όλα τα συνεχώς αυξανόμενα και άδικα μέτρα που σταδιακά επιβάλλονται και κρίνεται αναγκαίο και απαραίτητο να εφαρμοστούν.Ένα τραγούδι που περιγράφει τη πάλη του καθένα από εμάς σε καθημερινή βάση με το άδικο,την αυξανόμενη και αναίτια καταστολή με βία,τις φυλακές και τους καταυλισμούς των προσφύγων που στοιβάζονται σε συνθήκες απάνθρωπες με μόνο κατηγορητήριο την αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής από τις σε πόλεμο χώρες τους.Τη διαρκή και αδιάκοπη προσπάθεια να ελέγξουν τη σκέψη και τη γνώμη μας.Καλλιεργώντας μόνο φόβο και ανασφάλεια,μίσος και ανταγωνισμό για το διπλανό μας.Και μας εγκλωβίζουν όλους σε φανταστικές και πραγματικές φυλακές,όπου κάποια στιγμή όταν ολόκληρος ο κόσμος εξεγείρεται…πόσο να δείρετε….

Στην εποχή της εικόνας με νοιάζει πιο πολύ να βλέπω απ’το να φαίνομαι…Γιατί όταν βλέπεις παρατηρείς δεν είναι τόσο έύκολο κάποιος να σε αποπροσανατολίσει.Όταν κοιτάζεις μόνο το φαίνεσθαι απορροφάσαι από αυτό και γίνονται και αλλάζουν πράγματα γύρω σου χωρίς να τα αντιλαμβάνεσαι.Ένα υπέροχο τραγούδι από τους αγαπημένους και πάντα με ουσία στους στίχους Στίχοιμα,όπου περνάνε σοβαρά μηνύματα και σε βάζουν σε σκέψη και κατάσταση αμφισβήτησης.Πολύ σημαντικό να γράφονται τέτοια κομμάτια σε μία δύσκολη και παραπλανητική εποχή σαν αυτή που διανύουμε όπου…. πως να φυτρώσει αγάπη σ’ενα τόπο άγονο….Θα φυτρώσει όμως και τα πράγματα θα αλλάξουν.

Γιατί

Επειδή τα πράγματα είναι όπως είναι, δε θα μείνουν όπως είναι.

ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΝΕΜΑ – ΠΟΥ ΞΕΣ ΕΣΥ ΑΠ’ΑΥΤΑ

Λεξ,κατά κόσμον Αλέξης Λαναράς.Τον γνωρίσαμε μέσα από τα Βόρεια Αστέρια όπου τους είχαμε δει στο κύτταρο 8 χρόνια πριν.Λίγος κόσμος τότε και ούτε που περίμενε κανείς το ρεύμα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στις συναυλίες του Λεξ. Είναι κάτι παραπάνω από αυτό που φαντάζεσαι και περιμένεις,ακούγοντας τον ζωντανά αντιλαμβάνεσαι πως αν έχεις ταλέντο δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε προσέξουν κάποια στιγμή χωρίς συνεντεύξεις περιττές εμφανίσεις,ίματζ και φλυαρίες.Εξαιρετικός ο αντι-ποιητής της Ελλάδας της κρίσης,καταφέρνει να σε γεμίσει εικόνες με τους στίχους του και σου μεταφέρει ακριβώς την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα σπίτια των περισσότερων και αφουγκράζεται τη ψυχοσύνθεση και ανησυχία των ανθρώπων της κρίσης.Δε νομίζω πως μπορεί κάποιος να συγκριθεί μαζί του και είναι ξεκάθαρο πως ξεχωρίζει με διαφορά από τους υπόλοιπους στο είδος του.Προσωπικά η εμφάνιση του μου προκάλεσε ανατριχίλα και δέος,αφού έβλεπες τους σημερινούς πιτσιρικάδες να ταυτίζονται απόλυτα με τους στίχους του και να ξεβράζουν όλες τις σκοτούρες και τα άγχη που έχουν μέσα στα κεφάλια τους.’Οσο ύψος του λείπει,τόσο θράσος και νεύρο έχει και μεταφέρει στο κοινό πως αν και κοντά στα 35 ακόμα βράζει το αίμα του.Οι ταπεινοί και πεινασμένοι που έβγαλε το 2014 θα αποτελούν πάντα το σάουντρακ της γενιάς της κρίσης και το 2xxx τη συνέχεια.Οι στίχοι από το τραγούδι Πολυκατοικίες περιγράφουν ανατριχιαστικά τη περίοδο που διανύουμε και μέσα σε ένα τραγούδι σκιαγραφεί την ατμόσφαιρα στη χώρα μας. «Ρευματοκλοπές, υποτροπές, λογαριασμοί, ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή…». Νοιώθεις μέσα από τα τραγούδια του τη πίεση και το άγχος αυτών που έχουν απομείνει εδώ και τη γκρίζα καθημερινότητα,μια εικόνα παρακμής όπου έχει ξεφτίσει το γυαλιστερό περιτύλιγμα που τη κάλυπτε τα προηγούμενα «καλά» χρόνια,αποκαλύπτοντας το πραγματικό περιεχόμενο.Δε θεωρώ ότι είναι καταθλιπτικός,καταθλιπτική είναι η κατάσταση και περιγράφει με ακρίβεια αυτό που εισπράττει και αντιλαμβάνεται από το περιβάλλον.Εξαιρετικά παρατηρητικός και με ιδιαίτερα πολύπλοκο τρόπο σκέψης,φαίνεται να μπορεί να δει πράγματα,μικρά πράγματα που στους υπόλοιπους περνάν απαρατήρητα που είναι όμως το κλειδί στη ψυχολογία των χαρακτήρων των τραγουδιών του.Προφανώς και θα θέλαμε περισσότερες συνεντεύξεις όπως αυτή στο ντοκιμαντέρ«κάθε μέρα» όπου φαίνεται ξεκάθαρα η ευφυΐα του και η αντίληψη που έχει για τα πράγματα,όμως η αλήθεια είναι πως το οτι δε του αρέσει να προβάλλεται και απέχει γενικότερα εκτός αν έχει κάτι να πει είναι αυτό που τον κάνει και τόσο δημοφιλή και άξιο σεβασμού. ‘Οτι υπάρχει και κάποιος που δε ξεπουλιέται ενώ οι περισσότεροι στη θέση του θα το έκαναν και διδάσκει στους νεότερους μια ξεχασμένη έννοια και λέξη τελευταία που έχει εκλείψει από αρκετούς χώρους,πολιτικό,καλλιτεχνικό κλπ.,τη λέξη αξιοπρέπεια.Ευχόμαστε να συνεχίσει έτσι και να ακούσουμε σύντομα και άλλα κομμάτια του και ανυπομονούμε για το επόμενο λάιβ,τέρψη για τα αυτιά και τις ψυχές μας.

Χιπ χοπ Κουλτούρα

Το χιπ χοπ είναι κουλτούρα είναι κουλτούρα και καλλιτεχνικό ρεύμα που σχηματίστηκε τα τέλη της δεκαετίας του ’70 από τους Αφροαμερικανούς και Πουερτορικανούς στο νότιο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Οι ακρογωνιαίοι λίθοι της χιπ χοπ κουλτούρας είναι: το λεκτικό ρυθμικό ύφος «rapping» ή MC’ing, το Djing(ακουστικά),το B-boying/breaking(σωματικά) και η τέχνη graffiti ή αλλιώς η γραφή με αερόλυμα(οπτικά). Άλλα στοιχεία είναι η ιστορικές γνώσεις του κινήματος(διανοητικά και φιλοσοφικά), το beatboxing,ένα είδος κρουστικών ήχων,ο χορός του δρόμου, η αφροαμερικανική αργκό και το είδος χιπ χοπ μόδας και στυλ.

Why do this?

  • Because it gives new readers context. What are you about? Why should they read your blog?
  • Because it will help you focus you own ideas about your blog and what you’d like to do with it.

The post can be short or long, a personal intro to your life or a bloggy mission statement, a manifesto for the future or a simple outline of your the types of things you hope to publish.

To help you get started, here are a few questions:

  • Why are you blogging publicly, rather than keeping a personal journal?
  • What topics do you think you’ll write about?
  • Who would you love to connect with via your blog?
  • If you blog successfully throughout the next year, what would you hope to have accomplished?

You’re not locked into any of this; one of the wonderful things about blogs is how they constantly evolve as we learn, grow, and interact with one another — but it’s good to know where and why you started, and articulating your goals may just give you a few other post ideas.

Can’t think how to get started? Just write the first thing that pops into your head. Anne Lamott, author of a book on writing we love, says that you need to give yourself permission to write a “crappy first draft”. Anne makes a great point — just start writing, and worry about editing it later.

When you’re ready to publish, give your post three to five tags that describe your blog’s focus — writing, photography, fiction, parenting, food, cars, movies, sports, whatever. These tags will help others who care about your topics find you in the Reader. Make sure one of the tags is “zerotohero,” so other new bloggers can find you, too.

Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε